Meryl Streep od dekad potrafi całkowicie zniknąć za graną postacią – od dramatów psychologicznych, przez kino obyczajowe, po komedie i musicale. Jej dorobek obejmuje role nagradzane Oscarami, ale też występy, które stały się częścią popkultury. Poniżej znajdziesz subiektywny przewodnik po filmach najlepiej pokazujących skalę jej talentu.
Najważniejsze nagrody Meryl Streep
Streep należy do najczęściej nagradzanych aktorek w historii kina. Jej pozycję potwierdzają nie tylko zwycięstwa, lecz także niezwykła regularność nominacji. W przypadku Oscarów otrzymała 21 nominacji i trzy statuetki, a do Złotych Globów była nominowana 31 razy i wygrała dziewięć razy.
| Nagroda | Liczba nominacji | Liczba wygranych |
|---|---|---|
| Oscary | 21 | 3 |
| Złote Globy | 31 | 9 |
| Emmy | Brak jednej zbiorczej liczby w przywołanych danych | Role nagradzane za produkcje telewizyjne |
Oscary zdobyła za role w filmach Wybór Zofii, Żelazna Dama oraz Sprawa Kramerów. Sama liczba nagród nie wyjaśnia jednak jej fenomenu. Streep wyróżnia się sposobem budowania postaci poprzez akcent, rytm mowy, gest i drobne zmiany emocjonalne, które potrafią całkowicie zmienić odbiór bohaterki.
Dlaczego Meryl Streep uchodzi za aktorkę totalną?
Jej kariera rozwijała się od dramatów psychologicznych lat 70. i 80. przez kino historyczne oraz melodramaty aż po komedie, musicale i role charakterystyczne. Streep nie przywiązała się do jednego typu bohaterek. Grała osoby kruche, apodyktyczne, ekscentryczne, pogrążone w żałobie, zakochane, zabawne i moralnie niejednoznaczne.
Największa siła tych kreacji polega na precyzji. W Żelaznej Damie nie ogranicza Margaret Thatcher do publicznego wizerunku silnej premier. Pokazuje również starszą kobietę mierzącą się z pamięcią, samotnością i utratą dawnej pozycji. W Diable ubiera się u Prady buduje Mirandę Priestly niemal samym spojrzeniem, postawą i kontrolowanym tonem głosu.
Ta elastyczność sprawia, że nawet wtedy, gdy film nie dorównuje aktorce, jej występ pozostaje wart uwagi. Streep potrafi nadać wiarygodność postaciom napisanym jako komediowe, melodramatyczne lub skrajnie teatralne, a przy tym nie powtarza jednej sprawdzonej sztuczki.
Dramaty, które definiują jej karierę
Najmocniejsze dramatyczne role Streep łączy emocjonalna złożoność. Aktorka nie podaje widzowi jednej, łatwej interpretacji bohaterki. Zamiast tego pozwala obserwować jej sprzeczności i decyzje.
- „Wybór Zofii” – w roli Polki ocalałej z obozu koncentracyjnego Streep łączy pozorną pogodę ducha z traumą, która nie opuszcza bohaterki. To jedna z najbardziej wstrząsających kreacji w jej dorobku i rola nagrodzona Oscarem.
- „Sprawa Kramerów” – dramat rozpadu małżeństwa i walki o dziecko pokazuje Streep w oszczędnej, pozbawionej łatwych ocen roli Joanny. Za ten występ otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej.
- „Kochanica Francuza” – podwójna rola pozwala jej zagrać dwie kobiety funkcjonujące w różnych porządkach emocjonalnych. Film wyróżnia się gęstą atmosferą i celowo niejednoznaczną opowieścią o miłości.
- „Pożegnanie z Afryką” – jako Karen Blixen Streep tworzy postać rozdwojoną między obowiązkiem, niezależnością i uczuciem. Jej relacja z bohaterem granym przez Roberta Redforda opiera się bardziej na spojrzeniach i niedopowiedzeniach niż deklaracjach.
- „Co się wydarzyło w Madison County” – Francesca Johnson to jedna z najbardziej przejmujących bohaterek aktorki. Krótki romans staje się dla niej doświadczeniem, które podważa całe dotychczasowe życie, a Streep nadaje tej przemianie intymność bez melodramatycznej przesady.
- „Wątpliwość” – jako siostra Alojzyna prowadzi cichą, psychologiczną konfrontację z księdzem Flynnem. Chłód, podejrzliwość i pewność własnego osądu tworzą rolę, w której napięcie wynika głównie z tonu rozmów i spojrzeń.
- „Sierpień w hrabstwie Osage” – Violet jest chora, uzależniona od leków i bezlitosna wobec bliskich. Streep gra ją z energią, która potrafi w jednej chwili przejść od agresji do rozpaczy, szczególnie podczas rodzinnych konfrontacji.
Ikoniczne role komediowe
Komediowy talent Streep bywa niedoceniany, bo jej poważne role długo dominowały w dyskusjach o karierze. Tymczasem aktorka potrafi precyzyjnie kontrolować tempo żartu, przesadę i fizyczność występu.
- „Diabeł ubiera się u Prady” – Miranda Priestly jest oszczędna w gestach, chłodna i niemal zawsze opanowana. Streep nie gra jej jak zwykłej antagonistki, lecz jako osobę, której władza wynika z kompetencji, lęku przed utratą pozycji i doskonałej kontroli nad otoczeniem. Rola przyniosła jej nominację do Oscara.
- „To skomplikowane” – Jane, rozwiedziona właścicielka piekarni, wikła się w relację z byłym mężem, który ma już nową żonę, a jednocześnie poznaje architekta granego przez Steve’a Martina. Streep wnosi do tej komedii swobodę i dojrzałość, pokazując bohaterkę, która nie czeka na ratunek.
- „Ze śmiercią jej do twarzy” – satyra na kult młodości pozwala aktorce wykorzystać groteskę i fizyczny humor. Jej rywalizacja z bohaterką Goldie Hawn należy do najbardziej pamiętnych komediowych pojedynków w filmografii Streep.
- „Julie i Julia” – jako Julia Child aktorka tworzy pełną energii, charakterystyczną postać, nie popadając w prostą parodię. Film pokazuje jej talent do pracy z głosem, gestem i wyrazistą fizycznością.
Występy muzyczne warte obejrzenia
Streep nie ogranicza się do ról mówionych. W Mamma Mia! śpiewa, tańczy i gra Donnę z dużą swobodą, dzięki czemu film działa jako lekka opowieść o przyjaźni, rodzinie i uczuciach. Jej wykonanie utworu „The Winner Takes It All” jest jednym z najbardziej pamiętnych momentów produkcji.
Warto sięgnąć także po Ricki and the Flash, gdzie wciela się w rockową wokalistkę próbującą pogodzić sceniczne życie z odpowiedzialnością za rodzinę. To rola mniej pomnikowa, ale ciekawa, bo pokazuje Streep w wersji niedoskonałej, impulsywnej i dalekiej od eleganckich bohaterek z dramatów kostiumowych.
Najlepsze filmy z Meryl Streep nie tworzą jednej, łatwej do uporządkowania kategorii. Wybór Zofii i Wątpliwość pokazują jej ciężar dramatyczny, Diabeł ubiera się u Prady oraz To skomplikowane – komediową precyzję, a Mamma Mia! – gotowość do ryzyka i zabawy formą. Nawet słabsze produkcje z jej udziałem często warto obejrzeć dla samej gry aktorskiej, bo Streep potrafi nadać znaczenie scenom, które na papierze wydają się drugorzędne.
