Ryan Reynolds łączy komediowy timing, ekranowy dystans i role akcji, dlatego jego filmografia obejmuje zarówno lekkie komedie, jak i widowiska superbohaterskie oraz thrillery. Urodzony 23 października 1976 roku w Vancouver aktor przeszedł drogę od kanadyjskich seriali młodzieżowych do pozycji gwiazdy, która współtworzy także własne projekty.
Ryan Reynolds – od sitcomu do kina akcji
Reynolds zaczął występować przed kamerą jako nastolatek. Pierwsze doświadczenia zdobywał w kanadyjskim serialu Piętnastolatki oraz w produkcjach telewizyjnych. Przełomem okazał się sitcom Oni, ona i pizzeria, emitowany w latach 1998–2001. Rola Michaela Bergena pokazała, że aktor dobrze odnajduje się w szybkich dialogach i komediowych sytuacjach.
Popularność kinową przyniósł mu Wieczny student z 2002 roku. Jako Van Wilder zagrał charyzmatycznego, lekkomyślnego organizatora imprez, a film utrwalił jego wizerunek aktora odważnie korzystającego z autoironii. Kolejne lata przyniosły bardziej zróżnicowane zadania: horror Amityville, film sensacyjny As w rękawie, dramat Na pewno, być może oraz thriller Pogrzebany, w którym niemal cały ciężar narracji spoczywał na jego występie.
| Okres | Typ ról | Kluczowe tytuły |
|---|---|---|
| Lata 90. | Seriale młodzieżowe i telewizja | Piętnastolatki, Odyseja, Oni, ona i pizzeria |
| Początek lat 2000. | Komedia i role charakterystyczne | Wieczny student, Blade: Mroczna trójca, Amityville |
| Lata 2008–2015 | Komedia romantyczna, thriller i dramat | Narzeczony mimo woli, Pogrzebany, Głosy |
| Od 2016 roku | Superbohaterowie i wysokobudżetowe kino rozrywkowe | Deadpool, Free Guy, Projekt Adam |
Istotnym etapem była próba wejścia do kina superbohaterskiego w filmie Green Lantern. Produkcja nie spełniła oczekiwań widzów ani krytyków, ale doświadczenie to nie zamknęło Reynoldsowi drogi do tego gatunku. Przeciwnie, kilka lat później otrzymał rolę, która została napisana niemal idealnie pod jego sposób grania.
Najważniejsze filmy Ryana Reynoldsa
W przypadku Reynoldsa trudno wskazać jeden typ roli definiujący całą karierę. Jego najważniejsze filmy pokazują raczej kolejne przesunięcia wizerunku – od komediowego protagonisty, przez aktora dramatycznego, po producenta i gwiazdę franczyz.
Te tytuły najlepiej pokazują punkty zwrotne w jego dorobku:
- Wieczny student (2002) – film, który uczynił z Reynoldsa rozpoznawalną twarz komedii młodzieżowej i zbudował jego ekranowy typ pewnego siebie, ironicznego bohatera.
- Narzeczony mimo woli (2009) – komedia romantyczna z Sandrą Bullock, w której aktor wykorzystał humor, ale pokazał też większą swobodę w scenach opartych na relacji między postaciami.
- Pogrzebany (2010) – wymagający thriller Rodrigo Cortésa. Reynolds gra Paula Conroya, kierowcę ciężarówki uwięzionego w trumnie. Ograniczona przestrzeń sprawia, że film opiera się przede wszystkim na głosie, reakcji i napięciu budowanym przez aktora.
- Deadpool (2016) – najważniejszy punkt jego kariery. Wade Wilson pozwolił Reynoldsowi połączyć komedię, akcję i łamanie czwartej ściany. Sukces filmu sprawił, że aktor stał się nie tylko odtwórcą roli, lecz także twarzą całej postaci.
- Deadpool 2 (2018) – kontynuacja rozwinęła formułę pierwszej części i umocniła pozycję Reynoldsa jako producenta oraz współtwórcy tonu serii.
- Free Guy (2021) i Projekt Adam (2022) – oba filmy wykorzystują jego komediową energię, ale osadzają ją w widowiskach science fiction. W Free Guy gra nieświadomego bohatera gry, a w Projekcie Adam pilota podróżującego w czasie.
Do tej grupy można dopisać także Bodyguarda Zawodowca, Czerwoną notę i Pokémona: Detektywa Pikachu. Nie zmieniły one kierunku jego kariery tak wyraźnie jak Deadpool, ale potwierdziły, że Reynolds potrafi prowadzić kino akcji bez rezygnowania z komediowego rytmu.
Deadpool i zmiana pozycji w Hollywood
Wade Wilson nie był dla Reynoldsa zwykłą kolejną rolą. Aktor wcześniej wcielił się w tę postać w X-Men Geneza: Wolverine, jednak dopiero Deadpool przedstawił bohatera w formie zgodnej z komiksowym pierwowzorem i oczekiwaniami fanów. Reynolds od dawna zabiegał o realizację tego projektu, a jego zaangażowanie objęło również produkcję i promocję.
Deadpool pasuje do jego aktorskiego stylu, ponieważ pozwala zestawić fizyczność kina akcji z komentarzem, absurdem i świadomym dystansem do konwencji. Ta rola zmieniła też sposób postrzegania Reynoldsa. Przestał być wyłącznie aktorem obsadzanym w komediach i stał się samodzielną marką ekranową, zdolną przyciągać widzów do dużych produkcji.
Najnowszy etap – aktorstwo, produkcja i własny styl
Po sukcesie Deadpoola Reynolds częściej wybiera projekty, w których jego udział nie ogranicza się do pojawienia się przed kamerą. Firma Maximum Effort zajmuje się produkcją filmową i telewizyjną, a aktor wykorzystuje doświadczenie marketingowe do budowania spójnego tonu swoich projektów. Widać to między innymi w kampaniach promujących Free Guy i kolejne części historii Deadpoola.
Jednym z nowszych tytułów jest Katastrofa w duecie, przygodowy film akcji osadzony w realiach zimnej wojny. Reynolds gra porucznika Troya „Assassina” Kelly’ego, pilota amerykańskiej marynarki wojennej, który po nieudanej misji zostaje uwięziony na terytorium wroga. Jego sojusznikiem zostaje Nikołaj Ustinow, były agent KGB grany przez Kennetha Branagha. W obsadzie znajduje się także Marcin Dorociński jako główny przeciwnik bohaterów, a za reżyserię odpowiadają Jonathan Goldstein i John Francis Daley.
Życie prywatne i działalność poza filmem
Ryan Reynolds jest mężem aktorki Blake Lively. Para wychowuje dzieci i zwykle chroni życie rodzinne przed nadmierną ekspozycją, choć ich publiczne wypowiedzi często wykorzystują charakterystyczny dla Reynoldsa humor.
Aktor działa także poza przemysłem filmowym. Współtworzył rozwój marki Aviation Gin i był związany z firmą telekomunikacyjną Mint Mobile. W 2020 roku wraz z Robem McElhenneyem przejął walijski klub Wrexham F.C.. Projekt został później pokazany w serialu dokumentalnym, łącząc sport, rozrywkę i budowanie marki osobistej.
Największa siła Reynoldsa polega na połączeniu komediowego wyczucia z gotowością do podejmowania ról akcji i bardziej wymagających zadań. Dzięki temu jego filmy nie tworzą przypadkowej listy gatunków, lecz pokazują stopniową zmianę: od aktora sitcomowego do wykonawcy, producenta i współtwórcy własnego ekranowego wizerunku.
