Al Pacino stworzył wiele ról, które na stałe weszły do historii kina – od Michaela Corleone i Tony’ego Montany po Franka Slade’a. Poniższy ranking obejmuje filmy najważniejsze dla jego kariery, a także te, w których aktor pokazał największą skalę talentu.
Pacino należy do nielicznego grona artystów wyróżnionych Potrójną Koroną Aktorstwa, czyli zdobywców Oscara, nagrody Emmy i Tony. Na ekranie potrafi być powściągliwy, niepokojący, gwałtowny albo komediowy, ale niemal zawsze nadaje postaciom wyrazistą osobowość. Otrzymał dziewięć nominacji do Oscara, a statuetkę zdobył za rolę w „Zapachu kobiety”.
Najlepsze filmy Ala Pacino – ranking
Kolejność jest umowna, ponieważ dorobek aktora obejmuje kilka ról porównywalnych rangą. Zestawienie bierze pod uwagę znaczenie filmu, jakość kreacji Pacino i to, jak dobrze dana produkcja sprawdza się dla współczesnego widza.
-
„Ojciec chrzestny II” (1974)
Druga część sagi Francisa Forda Coppoli łączy historię młodego Vita Corleone z dalszym losem jego syna, Michaela. Pacino gra człowieka, który przejmuje władzę, lecz wraz z nią traci kolejne więzi i złudzenia.
To jedna z najbardziej złożonych ról w jego karierze. Michael nie musi podnosić głosu, by budzić lęk, a jego chłód staje się ważniejszy niż efektowne wybuchy emocji.
-
„Człowiek z blizną” (1983)
Brian De Palma opowiada historię kubańskiego emigranta Tony’ego Montany, który w Miami buduje narkotykowe imperium. Sukces szybko przeradza się w obsesję władzy, podejrzliwość i autodestrukcję.
Pacino stworzył rolę przesadzoną, gwałtowną i magnetyczną. Film z czasem stał się kultowym punktem odniesienia dla kina gangsterskiego, a jego cytaty trafiły do popkultury.
-
„Ojciec chrzestny” (1972)
Michael Corleone początkowo trzyma się z dala od rodzinnego interesu. Wydarzenia zmuszają go jednak do wejścia w świat przemocy i stopniowej przemiany w przywódcę rodu.
Przełom polega na tym, że Pacino pokazuje zmianę niemal wyłącznie spojrzeniem, gestem i sposobem mówienia. Ta kreacja otworzyła mu drogę do światowej kariery.
-
„Zapach kobiety” (1992)
Frank Slade, niewidomy emerytowany oficer, zabiera młodego Charliego w podróż do Nowego Jorku. Ich spotkanie staje się opowieścią o dumie, samotności, odpowiedzialności i dojrzewaniu.
Pacino otrzymał za tę rolę Oscara. Zagrał postać szorstką i pełną sprzeczności, a słynna scena tanga pokazuje także jego znakomite wyczucie rytmu i fizyczności bohatera.
-
„Pieskie popołudnie” (1975)
Sonny Wortzik napada na bank, chcąc zdobyć pieniądze dla bliskiej osoby. Plan szybko się rozpada, a napad zmienia w medialne widowisko i dramat zakładników.
Aktor nie robi z Sonny’ego typowego przestępcy. Pokazuje jego nerwowość, desperację i potrzebę akceptacji, dzięki czemu film Sidneya Lumeta pozostaje emocjonalnie żywy.
-
„Gorączka” (1995)
W kryminale Michaela Manna policjant Vincent Hanna ściga grupę profesjonalnych złodziei dowodzonych przez Neila McCauleya. Centralny pojedynek Ala Pacino i Roberta De Niro nadaje filmowi wyjątkową energię.
Pacino gra Hannę jako człowieka całkowicie pochłoniętego pracą. Jego intensywność dobrze kontrastuje z opanowaniem De Niro, a wspólna scena obu aktorów przeszła do historii kina.
-
„Serpico” (1973)
Frank Serpico jest policjantem, który nie zgadza się na korupcję panującą w nowojorskiej policji. Wierność zasadom prowadzi go do konfliktu z kolegami i przełożonymi.
To rola oparta na moralnym uporze, a nie na gangsterskiej charyzmie. Pacino buduje wiarygodny portret człowieka coraz bardziej osamotnionego przez własną uczciwość.
-
„Życie Carlita” (1993)
Carlito Brigante wychodzi z więzienia i chce rozpocząć uczciwe życie. Przeszłość oraz toksyczna relacja z adwokatem Davidem Kleinfeldem nie pozwalają mu jednak łatwo odciąć się od dawnego świata.
Pacino gra tu bohatera zmęczonego przemocą, ale wciąż uwikłanego w jej konsekwencje. To bardziej melancholijne kino gangsterskie niż „Człowiek z blizną”, z mocnym poczuciem nieuchronności.
-
„Adwokat diabła” (1997)
Młody prawnik Kevin Lomax przyjmuje pracę w prestiżowej nowojorskiej kancelarii. Jego szef, John Milton, oferuje sukces, pieniądze i wpływy, lecz za tą ofertą kryje się znacznie mroczniejsza stawka.
Pacino otrzymał rolę, która pozwala mu świadomie operować teatralnością. Jest uwodzicielski, dowcipny i przerażający, a jego występ stanowi główną atrakcję thrillera.
-
„Donnie Brasco” (1997)
Agent FBI Joe Pistone przenika do mafii pod pseudonimem Donnie Brasco. Pacino wciela się w Lefty’ego Ruggiero, doświadczonego gangstera, który traktuje młodszego współpracownika jak przyjaciela.
Największą siłą filmu jest relacja między bohaterami. Pacino pokazuje człowieka przegranego, lecz zdolnego do lojalności i autentycznej więzi.
Al Pacino filmy – szybkie zestawienie
| Tytuł filmu | Rok | Gatunek | Najważniejsza cecha roli |
|---|---|---|---|
| „Ojciec chrzestny” | 1972 | Dramat gangsterski | Przemiana Michaela Corleone |
| „Ojciec chrzestny II” | 1974 | Dramat gangsterski | Chłodna, tragiczna kreacja |
| „Pieskie popołudnie” | 1975 | Dramat sensacyjny | Emocjonalna niejednoznaczność |
| „Człowiek z blizną” | 1983 | Kino gangsterskie | Ekspresyjna rola Tony’ego Montany |
| „Zapach kobiety” | 1992 | Dramat obyczajowy | Oscarowa kreacja Franka Slade’a |
| „Gorączka” | 1995 | Kryminał | Pojedynek z Robertem De Niro |
| „Adwokat diabła” | 1997 | Thriller | Charyzmatyczny antagonista |
Od którego filmu zacząć?
Jeśli interesuje Cię klasyczne kino mafijne, zacznij od „Ojca chrzestnego”, a następnie obejrzyj „Ojca chrzestnego II”. Na mocniejszy, bardziej widowiskowy seans najlepiej wybrać „Człowieka z blizną” lub „Gorączkę”.
Widz szukający dramatu aktorskiego powinien sięgnąć po „Zapach kobiety” albo „Pieskie popołudnie”. Z kolei „Adwokat diabła” sprawdzi się jako dynamiczny thriller, w którym Pacino dostaje przestrzeń do stworzenia jednej ze swoich najbardziej wyrazistych postaci.
Dobrym sposobem na poznanie filmografii aktora jest rozpoczęcie od „Ojca chrzestnego”, przejście do „Pieskiego popołudnia” i „Serpico”, a na końcu obejrzenie „Gorączki” oraz „Zapachu kobiety”. Taka kolejność pokazuje, jak Al Pacino przechodził od młodzieńczej powściągliwości do aktorstwa o ogromnej sile i rozpiętości.
